Het Lam Gods of languit, ‘De Aanbidding van het Lam Gods’, van de gebroeders van Eyck, onthuld in 1432, wordt wereldwijd erkend als artistiek hoogtepunt, één van de meest invloedrijke schilderijen ooit gemaakt. De absolute ‘must see’ tijdens je citytrip in Gent. In totaal tonen de 18 panelen een magisch Bijbelse evocatie met onder andere ook het portret van opdrachtgever en kerkmeester Joos Vijd en zijn echtgenote Elisabeth Borluut. Het monumentale Lam Gods werd geschilderd op eikenhouten panelen bedekt met dunne lagen van een mengsel van krijt en dierlijke lijm. De figuren werden aangebracht in ettelijke laagjes olieverf. De combinatie van het miniatuurwerk en de lichtdoorlatende verf zorgen voor een extra dimensie. Ontdek het zelf als je voor dit meesterwerk staat. Je zal zien, er lijkt een innerlijke gloed van het schilderij uit te gaan, goddelijke gloed. Hubert van Eyck schilderde een deel van het Lam Gods-altaarstuk, maar kon het nooit afwerken. Zijn jongere broer Jan, een absolute meester in de schilderkunst, ‘zou’ dit magistrale werk enkele jaren na de dood van Hubert afgewerkt hebben.

Bij Wild Dolphin Adventures kun je deze vriendelijke zeezoogdieren van dichtbij leren kennen. Als alternatief kun je genieten van de ondergaande zon boven de oceaan met hun zonsondergang charters.

De begijnhoven in Vlaanderen en Nederland zijn steevast oases van rust en stilte, waar je nog steeds elk moment een begijntje prevelend voor haar deur verwacht. In Gent werden twee van de drie begijnhoven opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Hoewel het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth, in de Begijnhofdries in Gent, niet meer ommuurd is en dus gewoon deel uitmaakt van de stad, blijft de sfeer er uniek. Vandaag staat het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth bekend als ‘holy corner’, een oord van verdraagzaamheid, want er zijn niet minder dan drie verschillende kerken gevestigd: een rooms-katholieke, een orthodoxe en een protestantse. Van bleekweide tot boomgaard, een kleurrijke halte Dit open begijnhof groeide in de 13de eeuw uit tot wat je een begijnhofstad kunt noemen, met een kerk, het huis van de ‘grootjuffer’, een infirmerie, een kapel, meer dan honderd begijnenhuizen, een bleekweide (grasvlakte om linnen te bleken) en een boomgaard. Na de Franse Revolutie en de toenemende industrialisering, verhuisden de bewoners in 1873 naar hun nieuwe begijnhof in Sint-Amandsberg.