Gebouwd in de 16e eeuw in opdracht van Sultan Ahmad al-Mansur van de Saadiaanse dynastie, werd El-Badipaleis, het “Onvergelijkbare Paleis”, ooit geprezen als een wonder van zijn tijd. Het paleis bestond oorspronkelijk uit 360 kamers, een grote binnenplaats en een zwembad van 90 meter lang en was een monument voor de rijkdom en invloed van de sultan. Het is versierd met een uitgebreide selectie van materialen die wereldwijd afkomstig zijn, van Italiaans marmer tot Malinees goud. Het paleis was bedoeld als een weelderige ruimte voor grootse recepties en ceremonies. Na de dood van al-Mansur in 1603 werd het paleis echter verlaten en is het geleidelijk aan in verval geraakt, vooral tijdens de afnemende jaren van de Saadiaanse heerschappij. Veel van zijn kostbare elementen, met name het marmer, werden en hergebruikt in verschillende Marokkaanse bouwwerken. Tegenwoordig is El Badi een belangrijke bezienswaardigheid in Marrakesh, waar verschillende tentoonstellingen worden gehouden en zelfs de Minbar van de Kutubiyya Moskee wordt tentoongesteld. Hoewel het paleis grotendeels in puin ligt, fluistert het nog steeds verhalen over een vervlogen tijdperk van rijkdom en grootsheid.

Brixton's Electric Avenue dankt zijn naam aan het feit dat het de eerste marktstraat in Londen was die werd verlicht met elektrische verlichting. Tegenwoordig is de avenue een diverse en eclectische voedselmarkt, voornamelijk gespecialiseerd in Afrikaanse en Caribische gerechten. Naast het eten trekt het gebied ook koopjesjagers aan die op zoek zijn naar camera's, audioapparatuur, allerlei huishoudelijke artikelen, haar- en schoonheidsproducten en -diensten, pruiken, vishandelaren, slagers, bakkers, fruit- en bloemenwinkels, noem maar op. Brixton Village is een overdekte markt met arcades vol eigenzinnige winkels, groente- en fruitkraampjes en een overvloed aan cafés en restaurants. Brixton Academy is een iconische locatie waar enkele van de grootste rock- en popacts ter wereld worden gehost. De zaal werd oorspronkelijk geopend als theater en bioscoop genaamd Astoria, maar is sindsdien uitgegroeid tot een concertzaal: Madonna, Sex Pistols en The Smiths hebben hier allemaal opgetreden.

Het Leuvense Groot Begijnhof werd in 1998 door UNESCO erkend als werelderfgoed. Tijdens de hoogdagen in de 17de eeuw woonden er zo'n 360 begijnen.

De begijnhoven in Vlaanderen en Nederland zijn steevast oases van rust en stilte, waar je nog steeds elk moment een begijntje prevelend voor haar deur verwacht. In Gent werden twee van de drie begijnhoven opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Hoewel het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth, in de Begijnhofdries in Gent, niet meer ommuurd is en dus gewoon deel uitmaakt van de stad, blijft de sfeer er uniek. Vandaag staat het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth bekend als ‘holy corner’, een oord van verdraagzaamheid, want er zijn niet minder dan drie verschillende kerken gevestigd: een rooms-katholieke, een orthodoxe en een protestantse. Van bleekweide tot boomgaard, een kleurrijke halte Dit open begijnhof groeide in de 13de eeuw uit tot wat je een begijnhofstad kunt noemen, met een kerk, het huis van de ‘grootjuffer’, een infirmerie, een kapel, meer dan honderd begijnenhuizen, een bleekweide (grasvlakte om linnen te bleken) en een boomgaard. Na de Franse Revolutie en de toenemende industrialisering, verhuisden de bewoners in 1873 naar hun nieuwe begijnhof in Sint-Amandsberg.