Een plein vol folklore. Van de Gentse Feesten in de zomer, tot de wekelijkse brocantemarkt. Er is altijd leven in de brouwerij. In het weekend een echte trekpleister voor liefhebbers van snuisterijen. En vanaf midden juli het epicentrum van Feest met de grote F. Het moederpodium van de Gentse Feesten aan de Sint-Jacobskerk doet de hele binnenstad daveren! De Gentse Feesten Bij Sint-Jacobs, het volkse plein rond de statige Sint-Jacobskerk, is al tientallen jaren hét middelpunt van de Gentse Feesten. Hier, bij Café Trefpunt, werden de feesten in 1969 onder impuls van volkszanger Walter De Buck nieuw leven ingeblazen. Het was de wedergeboorte van een oude Gentse traditie. Wat begon als een klein kunstenaarsgelag rond Sint-Jacobs werd met de steun van het stadsbestuur uitgebouwd tot een evenement dat de hele Gentse binnenstad vult. Het tien dagen durende non-stopfeest vol folklore, straat- en poppentheater en muziekoptredens groeide inmiddels uit tot één van de grootste volksfeesten van Europa! Voor en na de Gentse Feesten is de volkse sfeer nooit helemaal weg op Bij Sint-Jacobs. Want elke vrijdag-, zaterdag- én zondagmorgen wordt het levendige plein opnieuw ingepalmd. Door snuisterijen, prullaria, kleine stukken antiek en oude rommel. De brocantemarkt is een vaste waarde. En de markt is zó verankerd dat er zich in de straten rondom de romaanse kerk van Sint-Jacob – naast de gerenommeerde antiekgalerie St-John – verschillende snuffel- en curiositeitenwinkeltjes genesteld hebben. Bij Sint-Jacobs is echt dé place to be voor verzamelaars! In het midden van het plein staat de stoere Sint-Jacobskerk. De ruwe, romaanse burcht van God. De statige bouwstijl uit de 12de eeuw is misschien wel de reden waarom de oude kerk er nog staat. Want ze heeft zware verwoestingen en een Beeldenstorm overleefd. Ze is beschadigd, gehavend en telkens terug hersteld, verbouwd en uitgebreid. Hierdoor is er ook een interessante mengeling aan stijlen ontstaan. Romaans met stukken gotiek en barok. Het is een oprecht merkwaardig stuk religieuze architectuur.

Een dam verbindt La Maddalena met het met pijnbomen bedekte, naar macchia geurende Caprera-eiland. Dit is een idyllische plek om te wandelen en te fietsen, maar ook om het Garibaldi-museum te bezoeken.

De begijnhoven in Vlaanderen en Nederland zijn steevast oases van rust en stilte, waar je nog steeds elk moment een begijntje prevelend voor haar deur verwacht. In Gent werden twee van de drie begijnhoven opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Hoewel het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth, in de Begijnhofdries in Gent, niet meer ommuurd is en dus gewoon deel uitmaakt van de stad, blijft de sfeer er uniek. Vandaag staat het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth bekend als ‘holy corner’, een oord van verdraagzaamheid, want er zijn niet minder dan drie verschillende kerken gevestigd: een rooms-katholieke, een orthodoxe en een protestantse. Van bleekweide tot boomgaard, een kleurrijke halte Dit open begijnhof groeide in de 13de eeuw uit tot wat je een begijnhofstad kunt noemen, met een kerk, het huis van de ‘grootjuffer’, een infirmerie, een kapel, meer dan honderd begijnenhuizen, een bleekweide (grasvlakte om linnen te bleken) en een boomgaard. Na de Franse Revolutie en de toenemende industrialisering, verhuisden de bewoners in 1873 naar hun nieuwe begijnhof in Sint-Amandsberg.