In het jaar 64 na Christus bouwde keizer Nero een paleis van ongeveer anderhalve kilometer lang, dat zich uitstrekte van de Palatijnse heuvel tot aan de Oppio-heuvel. Sommige delen waren bedekt met goud en edelstenen en hadden een prachtig decor. Na de dood van Nero werd het gevuld met aarde om de herinnering aan de tiran uit te wissen. Het werd bij toeval herontdekt in de 15e eeuw en tegenwoordig kun je door 30 van de 150 ondergrondse kamers van Nero lopen.

Met zijn romantische terrein is paleis Sofiero een populaire bestemming. Het terrein is misschien het best bekend om hun ongeëvenaarde rododendrons, met maar liefst 5.000 struiken die in de lente tot bloei komen. Het sprookje van Sofiero begon in 1864, toen kroonprins Oskar en zijn vrouw Sophia hier hun zomerresidentie lieten bouwen. In 1905 schonk Oskar, inmiddels koning Oskar ll, het paleis aan zijn kleinzoon prins Gustav Adolf en zijn bruid prinses Margareta als huwelijkscadeau. Dit is het moment waarop de tuinen letterlijk tot bloei kwamen. Prinses Margareta was een enthousiaste en creatieve tuinier, en zij was degene die als eerste het terrein aanlegde waar we tot op de dag van vandaag van kunnen genieten. Ze richtte bloembedden en tuinen in, liet bestrating leggen en was niet bang om haar handen vuil te maken. Elke zomer reisde het kroonprinsechtpaar vanuit Stockholm met hun vier jonge prinsen en prinses Ingrid, die uiteindelijk koningin van Denemarken werd. Toen Margareta in 1920 stierf, zette Gustaf Adolf het werk in de tuin voort, met name met de rododendrons. Het paleis was de zomerresidentie van de Zweedse koninklijke familie tot 1973, toen het werd geschonken aan de stad Helsingborg. Dit kleine paleis, dat als een juweel tussen de uitgestrekte grasvelden ligt, is de thuisbasis van een restaurant waar het eten wordt bereid door enkele van de beste chef-koks van Zweden. Er is ook een café met uitzicht op de Øresund Sont en Denemarken.

Eén van de meest populaire historische plekken, met op het hoogste punt van Parijs de basiliek Sacré Coeur op de top van de heuvel. Tevens beroemd om z’n cafés en studio’s van vele grote kunstenaars. Hier is ook de film Amélie opgenomen. Aan de zuidwestkant onderaan de heuvel ligt de rosse buurt Pigalle.

Gelegen in het noordoostelijke deel van de stad, zal de moslimwijk je een stuk drukker overkomen dan de aangrenzende Joodse wijk. Mannen roken nargila in de cafés terwijl kinderen op straat spelen. De straten zijn omzoomd met kraampjes en verkopers presenteren luidkeels hun producten. In het noordelijke deel vind je de prachtige Damascus-poort. Het is gebouwd door Suleiman de Grote en heeft driehoekige torenspitsen aan de bovenkant, waardoor het op een kroon lijkt.