Dit afgelegen deel van het land is alleen toegankelijk via de lucht en staat erom bekend dat zowel dieren als mensen het leven hebben gekost (vandaar de macabere naam). Er liggen nog steeds walviskarkassen langs de kust, die een grimmige herinnering zijn aan de eens zo bloeiende walvisindustrie. Eén van de grootste “attracties” hier is de Dunedin Star, een Brits schip dat in de jaren 40 is vergaan. Bij Kaap Kruis verandert het landschap: deze levendige oase wordt bewoond door honderden zeehonden en zeeleeuwen die joviaal aan het water dartelen.

De begijnhoven in Vlaanderen en Nederland zijn steevast oases van rust en stilte, waar je nog steeds elk moment een begijntje prevelend voor haar deur verwacht. In Gent werden twee van de drie begijnhoven opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Hoewel het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth, in de Begijnhofdries in Gent, niet meer ommuurd is en dus gewoon deel uitmaakt van de stad, blijft de sfeer er uniek. Vandaag staat het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth bekend als ‘holy corner’, een oord van verdraagzaamheid, want er zijn niet minder dan drie verschillende kerken gevestigd: een rooms-katholieke, een orthodoxe en een protestantse. Van bleekweide tot boomgaard, een kleurrijke halte Dit open begijnhof groeide in de 13de eeuw uit tot wat je een begijnhofstad kunt noemen, met een kerk, het huis van de ‘grootjuffer’, een infirmerie, een kapel, meer dan honderd begijnenhuizen, een bleekweide (grasvlakte om linnen te bleken) en een boomgaard. Na de Franse Revolutie en de toenemende industrialisering, verhuisden de bewoners in 1873 naar hun nieuwe begijnhof in Sint-Amandsberg.

Steek deze brug te voet of met de fiets over en geniet van het uitzicht op de stad terwijl je passeert. Het uitzicht op de brug zelf van onderaf levert ook een mooie foto op. De brug is onderscheiden met verschillende architectuur- en ingenieursprijzen en herdenkt de oude inheemse handelsroute die hier ooit bestond door middel van thematisch houtsnijwerk.