De begijnhoven in Vlaanderen en Nederland zijn steevast oases van rust en stilte, waar je nog steeds elk moment een begijntje prevelend voor haar deur verwacht. In Gent werden twee van de drie begijnhoven opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Hoewel het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth, in de Begijnhofdries in Gent, niet meer ommuurd is en dus gewoon deel uitmaakt van de stad, blijft de sfeer er uniek. Vandaag staat het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth bekend als ‘holy corner’, een oord van verdraagzaamheid, want er zijn niet minder dan drie verschillende kerken gevestigd: een rooms-katholieke, een orthodoxe en een protestantse. Van bleekweide tot boomgaard, een kleurrijke halte Dit open begijnhof groeide in de 13de eeuw uit tot wat je een begijnhofstad kunt noemen, met een kerk, het huis van de ‘grootjuffer’, een infirmerie, een kapel, meer dan honderd begijnenhuizen, een bleekweide (grasvlakte om linnen te bleken) en een boomgaard. Na de Franse Revolutie en de toenemende industrialisering, verhuisden de bewoners in 1873 naar hun nieuwe begijnhof in Sint-Amandsberg.

Deze verzameling zandstranden en rotsachtige baaien met kristalhelder water is te vinden tussen de stranden van San Juan en Albufereta. Ze zijn ideaal voor diegenen die rustig willen genieten van de zee, weg van de grotere, drukkere stranden.

Beschouwd als een must-see in Rio de Janeiro, is de Escadaria Selarón geen gewone trap, maar eerder het levenswerk van een Chileense schilder genaamd Jorge Selarón, zijn vreemde obsessie en zijn romantische eerbetoon aan de stad die hem adopteerde. De 'Escadaria' bestaat uit 250 treden en meer dan 2000 tegels: strek je benen en maak je klaar om een verbazingwekkende cascade van kleuren te beklimmen.