Aan de overkant van de Grand Harbour, ten zuiden van Valletta, liggen de historische vestingsteden Vittoriosa, Cospicua en Senglea, gewoonlijk aangeduid als de Drie Steden van Cottonera. Als je maar tijd hebt voor één van hen, is Vittoriosa het meest de moeite waard om te bezoeken. Hier vind je Fort Sint-Angelo, het Heilige Paleis en de waterkant van Vittoriosa, die in het begin van de jaren 2000 werd gerenoveerd om opnieuw zijn oude glorie te bereiken.

Casa de Campo, het grootste en belangrijkste openbare park in Madrid, was ooit een koninklijk bos en is nu open voor het publiek. Het park biedt vele bezienswaardigheden, waaronder de dierentuin van Madrid, een pretpark, een Teleférico (kabelbaan) en een meer. Daarnaast is het park een populaire plek voor buitenactiviteiten zoals sporten en zwemmen in de zomer. Ontsnap aan de drukte van de stad en geniet van meer dan 1,5 hectare natuurlijke omgeving voordat je terugkeert naar de bruisende stad.

In oktober 2017 ontving Hovs Hallar de prijs, de Treasure Of European Film Culture. Het natuurreservaat Hovs Hallar is één van de vele schatten in Zuid-Zweden. Ingmar Bergman koos ervoor om hier de openingsscène van zijn film Seventh Seal op te nemen. Naast het filmische succes had het reservaat indrukwekkende rotswanden waar verschillende zeevogels leven.

De begijnhoven in Vlaanderen en Nederland zijn steevast oases van rust en stilte, waar je nog steeds elk moment een begijntje prevelend voor haar deur verwacht. In Gent werden twee van de drie begijnhoven opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Hoewel het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth, in de Begijnhofdries in Gent, niet meer ommuurd is en dus gewoon deel uitmaakt van de stad, blijft de sfeer er uniek. Vandaag staat het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth bekend als ‘holy corner’, een oord van verdraagzaamheid, want er zijn niet minder dan drie verschillende kerken gevestigd: een rooms-katholieke, een orthodoxe en een protestantse. Van bleekweide tot boomgaard, een kleurrijke halte Dit open begijnhof groeide in de 13de eeuw uit tot wat je een begijnhofstad kunt noemen, met een kerk, het huis van de ‘grootjuffer’, een infirmerie, een kapel, meer dan honderd begijnenhuizen, een bleekweide (grasvlakte om linnen te bleken) en een boomgaard. Na de Franse Revolutie en de toenemende industrialisering, verhuisden de bewoners in 1873 naar hun nieuwe begijnhof in Sint-Amandsberg.